کنایه‌های سیاسی که پشت خروارها مو پنهان شده است
  1. خبری
  2. همه خبرها
  3. قدس آنلاین
  4. سیاسی

کنایه‌های سیاسی که پشت خروارها مو پنهان شده است

قدس آنلاینخبرگزاری قدس آنلاین |
در حالی که برخی معتقدند «مسخره باز» در فرم و جلوه های ویژه و تصاویر جسورانه غرق شده اما عده‌ای دیگر از منتقدان بر این عقیده‌اند که این فیلم سرشار از رگه‌ها و کنایه‌های سیاسی به جناح‌های مختلف است و طوری آن را چیده‌اند که مخاطب به سادگی متوجه آن نشود.

همایون غنی زاده از کارگردانان مطرح تئاتری است که ورودش به سینما را با یکی از آثار بحث برانگیز دوره گذشته جشنواره فجر آغاز کرد. فیلمی متفاوت از آثار رایج سینمای ایران و مملو از جلوه‌های ویژه و همراه با ارائۀ ساختاری کم تکرار در سینمای ایران. فیلمی که حتی تجلیلش هم در مراسم اختتامیه خالی از حواشی نبود و برخورد کارگردانش با این تقدیر صدای بسیاری از منتقدان و داوران را درآورد و نسبت به ناسپاسی او اعتراض کردند. اما بد نیست نظرات منتقدان سینما را درباره این فیلم متفاوت بخوانید.

رضا استادی منتقد سینما در گفت و گو با خبرنگار ما با اشاره به این که در سینما سبک‌های مختلفی وجود دارد که پیروان خاصی دارند و گاهی اوقات پیروی از برخی مکاتب سینمایی مد روز می‌شود و هنرمندان جهان سعی می‌کنند برای متمایز کردن اثر خودشان از دیگر هنرمندان آن را به کار بگیرند، گفت: شرایط خلق اثر در هنر به ویژه سینما که مترقی‌ترین شکل آن است تا حدود زیادی بستگی به هنرمند دارد و یک هنرمند با ذهنیت‌های پیچیده و خاص می‌تواند اثری را خلق کند که در عین حال که در گونه‌های مختلفی قرار می‌گیرد اما در هیچ کدام از آن ژانرها نیز قابل محدود شدن نباشد. بنابراین بخش زیادی از هنر و سینما محصول ناخودآگاه هنرمند است و هنرمندان خلاق وقتی اثری را می‌آفرینند به این فکر نمی‌کنند که آیا این اثر در زمره سینمای اجتماعی قرار می‌گیرد یا ژانر جاسوسی؛ و در واقع ماحصل این کارها توسط منتقدان در ژانرهای مختلف دسته بندی می‌شود.

کنایه‌های سیاسی که پشت خروارها مو پنهان شده است - 3

وی در ادامه یادآور شد: با این توضیحات من به عنوان یک مخاطب از تماشای «مسخره باز» احساس لذت و سرخوشی می‌کنم، هرچند فیلم به نظرم بسیار طولانی است و می‌توانست در ۹۰ دقیقه روایت شود اما نسخه جشنواره بسیار طولانی و از یک جایی به بعد تبدیل به یک فیلم کسل کننده شده بود که البته این هم قابل درک است. هنرمندانی که دست به ابداعات خاص و خلاقانه می‌زنند نمی‌توانند اثرشان را کنترل کنند و حجم فراوانی از ایده‌ها و طرح‌های نو در قالب اثرشان دیده می‌شود و برایشان سخت است این را در زمان استاندارد سینمای ایران قرار بدهند.

علاقهمندان فیلم‌های شانه تخم مرغی مخاطب «مسخره باز» نیستند

این منتقد افزود: به نظرم روایت فیلم بسیار جسورانه است. نوع گریم‌ها، بازی‌ها و … یک تازگی برای سینما دارد. البته ممکن است مخاطب تئاتری این جنس بازی را در تئاترهای حرفه‌ای دیده باشد اما اینکه یک فیلمساز جرات می‌کند وارد فضای ذهنی شخصیت‌ها شود و نتیجه کار مضحک و تصنعی هم از آب در نیاید، نکته مثبتی در کار کارگردان فیلم محسوب می‌شود. فضای فیلم از جنس فانتزی‌های جذاب است و اجراهای سختی را در فیلم شاهد هستیم، تلفیق واقعیت و اتفاقات غیرواقعی و برخورداری از جلوه‌های ویژه به لحاظ اجرا کار مشکلی است و به نظرم «مسخره باز» از بعد تجربی و تکنیکی به مجموع آنچه ما در سینمای ایران داشته‌ایم اضافه کرده است.

استادی تأکید کرد: حال برخی از منتقدان که نگاهشان به سینما سنتی است و سینما را صرفا قصه، روایت و قهرمان و ضدقهرمان می‌دانند ممکن است اساسا با این جنس از سینما مشکل داشته باشند و آن را غیرقابل قبول بدانند. شاید بخش عمده‌ای از چنین استنباط‌هایی این است که بسیاری از این افراد «مسخره باز» را در جشنواره و در کنار چندین فیلم دیگری در یک روز دیدند که در چنین ساختاری فیلم از قالب‌های رایج ذهنی فرد بیرون می‌زند.

وی ادامه داد: اما به نظرم این فیلم به عنوان یک اثر مستقل برای جنسی از مخاطب فیلم جذابی است. البته مخاطبی که سطح فیلم هایی که می‌بیند و می‌پسند آثار جدی سینما باشد نه مخاطب فیلم‌های شانه تخم مرغی که این گونه آثار را درک نمی‌کند و از سالن بیرون می‌آید. به نظرم این فیلم از چارچوب ذهنی و درک مخاطب ایرانی بیرون نیست. لذا باید برای تجربه گرایی در سینما ارزش قائل شویم زیرا اگر چنین فیلم هایی ساخته نشوند ما با یک رئالیزم یا نوع خاصی از کمدی و اجتماعی تخت و قابل پیش بینی روبه‌رو می‌شویم که عمدتا داستانش قابل حدس است و از یک جایی به بعد تنوع خودش را از دست می‌دهد.

این منتقد در بخش دیگری از سخنانش عنوان کرد: یک نکته مهم دیگر این است که بخش عمده‌ای از تولید این هیجان و جذابیت در فیلم نتیجه و وامدار بودجه و امکانات تولید است و نباید فکر کنیم که «مسخره باز» فیلم کم هزینه‌ای است و هر فیلمسازی می‌تواند دست به ریسک بزند و چنین فیلمی بسازد. بهرحال حتما شرایط خاصی برای کارگردان این فیلم فراهم بوده که ممکن است این شرایط در اختیار خیلی از فیلمسازان ایران نباشد. باید در این فیلم به مبحث مالی هم توجه کنیم. «مسخره باز» در چهارچوب خودش فیلم خوبی است و فیلم‌هایی هم داشتیم که در همین فضا و چارچوب ساخته شدند اما فیلم‌های بدی بوده‌اند.

وی با اشاره به پیشنیه تئاتری کارگردان این فیلم عنوان کرد: قطعا پیشینه کارگردان روی اثرش تأثیر می‌گذارد و در این فیلم هم حتما این مسئله نقش داشته است و بخشی از ذهنیت‌های موجود در فیلم قالب‌های تئاتری دارد. در مورد بازی‌ها هم باید بگویم همه در چارچوب فیلم بودند و در مجموع فیلم نکته آزاردهنده‌ای ندارد، تنوع بازی‌ها و نوع گریم‌ها خوب و قابل قبول است و این تناسب کلی موجب موفقیت آن می‌شود جز زمان فیلم که تحملش را در پایان سخت می‌کند و این برای فیلمی که رویداد و خط داستانی خاصی هم ندارد زمان طولانی است.

در خبری بخوانید: تازه ترین اخبار سیاسی ایران و جهان از سراسر وب

وی با اشاره به الکن ماندن داستان‌هایی همچون قتل‌ها و کوتاهی مو گفت: به نظرم کارگردان بیشتر دنبال قدرت نمایی و به رخ کشیدن یک توانایی است و البته امکانات مالی هم برایش مهیا بوده و این مسئله مهمی است تا بتواند این تجربه گرایی را ثبت کند. ضمن اینکه اگر قرار بود داستان مو و قتل‌ها به جایی برسد باید از ابتدا روایت می‌شد تا به آن پرداخته شود اما ظاهرا قصد کارگردان این نبوده است.

کنایه‌های سیاسی که پشت خروارها مو پنهان شده است - 13

فیلم سرشار از رگه‌های سیاسی است

حسین سلطان محمدی منتقد سینما نیز در ادامه گفت: از این نظر که «مسخره باز» فرم متفاوتی داشته شکی نیست. البته واژه هایی مانند «این فیلم پر از مو است» بیننده را متعجب می‌کند که چرا از چنین حربه هایی برای جذب مخاطب استفاده کرده اما وقتی وارد داستان می‌شویم همان فرم با برش‌های تدوین و کات‌های تصویری و از زوایای مختلف درگیر شدن نشان می‌داد قرار است تجربه فنی گسترده و مسلط‌تری را به رخ بیننده بکشد و تماشاگر سینما نیز با این مدل از کار آشنایی نداشته و دریافت آن برایش قدری سخت‌تر بوده است.

وی افزود: اما اینکه تصور کنیم فیلم کاملا درگیر فرم شده معنای چندانی ندارد. معتقدم فیلم بیشتر درگیر نقد سیاسی شده است و اشارات خیلی صریحی به برخی سیاست مداران داشت. به طور مثال در سکانسی از فیلم بابک حمیدیان تابلوهای روی دیوار را به محض ورود پلیس به آرایشگاه برمی گرداند، او در این فیلم شخصیتی روزنامه خوان است که مسائل مختلف را تحلیل و اطلاعات جمع می‌کند. این نوع نگاه اشاره به گرایش‌های سیاسی دارد و برگرداندن تابلوها اشاره به عکس برخی فتنه گران دارد. از سویی دیگر بحث قتل‌های زنجیره‌ای مطرح می‌شود. در ابتدا خریدن مو از مشتری‌ها به دلیل منافع اقتصادی بود که در ادامه به قتل مردم و دفن کردن آنها در زمین آرایشگاه منجر شد. این‌ها گوشه و کنایه صریحی به برخی مواردی بود که ما در یکی دو دهه اخیر در جامعه داشتیم. گرچه کارگردان سعی کرده بود با اشاره هایی به فیلم کازابلانکا و حضور هدیه تهرانی در فیلم و انتهای داستان که منجر به جنگ و درگیری می‌شود زهر این قضیه که مشغول نقد جریان‌های سیاسی است را بگیرد اما حقیقتا نمی‌دانم کسانی که معتقدند فیلم محتوا ندارد دقیقا منظورشان چیست و چه چیزی مد نظر دارند. این در حالی است که فیلم پر از نشانه است.

سلطان محمدی تصریح کرد: به نظرم داستان و تحلیل فیلم همین گونه بود اما به شکلی که خود کارگردان طراحی کرده بود و با نوع برخوردش در پذیرش جایزه در مراسم اختتامیه نیز فضا را منحرف کرد. از سویی دیگر این ذهنیت اصلی که مخاطب بخواهد تحلیل سیاسی از فیلم داشته باشد و جناح‌ها خودشان را پررنگ‌تر بررسی کنند در همان حالت ماند و از آن عبور کردند و داستان را به حالت معمولی تنزل دادند که بیننده متوجه نشوند، در صورتی که ماجرا به شدت آشکار بود و قضیه را این گونه پیش بردند که هیچ مشکلی پیش نیاید و در همین حالت تا انتها هم خودشان را حرکت دادند.

وی تاکید کرد: از طرفی دیگر فروش این فیلم هم در کانال گروه هنر و تجربه و تلاش برای زنده نگه داشتن آن بد نبوده است و کمک می‌کند تجربه‌های نوی فنی و ساختاری به سینمای ایران افزوده شود. به نظرم این فیلم تجربه‌ای با بازی محتوا و تکنیک متفاوت داشت. بابک حمیدیان نماد شبه دانشجویان معترض و سیاسی، صابر ابر نماد جوانان درگیر شور و حال هنر و کسانی که در ذهن خودشان زندگی می‌کنند و علی نصیریان نماد نسل قدیمی که در خانه نشسته‌اند و گلستان سعدی و شاهنامه می‌خوانند اما اینجا با تعاریف سینمایی ذهنیت کازابلانکا را وارد اثر کرده است. اینها همه تعریف اجتماعی است که افراد فعال جامعه را به تصویر کشیده و تنه‌ای هم به قتل‌های زنجیره‌ای می‌زند.

وی در پایان عنوان کرد: من این سبک را نمی‌پسندم اما فیلم پر از برداشت و کنایه است و نتیجه‌گیری اش را کرده و زاویه پرتنشی از جامعه را انتخاب کرده که پلیس همه جا نظارت دارد و بر همه چیز سرک می‌کشد و درگیری‌ها و خشونت هایی پیش می‌آید که منجر به قتل‌های زنجیره‌ای می‌شود. به نظرم فیلم پر از کد و کنایه‌های سیاسی است و از این زاویه کاملا قابل بررسی است.

خواندن خبر در سایت منبع

در ادامه بخوانید

:: پاریس - هشتمین روز اعتصاب‌ها در فرانسه

صدا و سیماصدا و سیما1 روز قبل
به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما از پاریس، گزارش روز گذشته ادوارد فیلیپ نخست وزیر فرانسه درباره جزئیات طرح اصلاح بازنشستگی برای اکثریت مردم قانع کننده نبود و نتوانست شعله‌های خشم معترضین را کاهش دهد. اکثر شهرهای فرانسه همچنان شاهد تظاهرات ضد سیاست‌های دولت فرانسه است و ضرر و زیان ناشی از اعتصاب‌ها در فرانسه برای بخش‌های تجاری و صنعت گردشگری این کشور نجومی و غیر قابل تصور است.

سالگرد یک قتل خاموش

صدا و سیماصدا و سیما1 روز قبل
به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما؛ آمار دقیقی از کشتار مسلمانان نیجریه‌ای در شهر زاریا اعلام نشده اما تعداد کشته شدگان از ۳۵۰ تا هزاران نفر تخمین زده شده است.

فیلم| شمخانی خطاب به خانواده قربانیان اعتراضات بنزینی: نگران نباشید/ ما از جنس شما و خادم مردم هستیم

آفتاب‌نیوزآفتاب‌نیوز1 روز قبل

:: رم- بحران در بزرگترین مجتمع فولادسازی ایتالیا

صدا و سیماصدا و سیما1 روز قبل
روزنوروزنو1 روز قبل
مسئولان باشگاه استقلال ظاهرا در تلاش هستند تا به هواداران بگویند در تلاش هستند استراماچونی را بازگردانند ولی به نظر نمی‌رسد، خواست واقعی این باشد. امروز استراماچونی فاش کرد اصلا قراری با مسئولان این باشگاه در ترکیه ندارد! شب گذشته استقلالی‌ها اعلام کردند خلیل زاده سرپرست استقلال عازم ترکیه شده تا با این مربی دیدار و توافق کند. حتی تصویری از خلیل زاده هم منتشر شد که اصلا حواسش به دوربین نبود. بدین ترتیب برای همه این سوال به وجود می‌آید که سرپرست استقلال در ترکیه به دیدار چه کسی رفته است؟!

نظرها

اخبار بیشتر