اول اردیبهشت، روز سعدی گرامی باد
  1. خبری
  2. پوشش‌های خبری
  3. فرهنگ
پوشش خبری

اول اردیبهشت، روز سعدی گرامی باد

چرا «سعدی» مهم است؟

ایسناخبرگزاری ایسنا
چرا «سعدی» مهم است؟
نزدیک به ده سال است که اول اردیبهشت به عنوان «روز سعدی» نام گذاری شده و به این بهانه نکات متنوعی دربارۀ یکی از نمادها و نمودهای هویت ایرانی و یکی از ۴ ستون شعر و سخن پارسی بازگفته و یادآوری می شود که همه هم نیکوست.

به گزارش ایسنا، در ادامه یادداشت مهرداد خدیر در «عصرایران» آمده است: در این گفتار اما برآنم تا به این نکته بپردازم که «چرا سعدی مهم است» و «چرا به کار امروزمان هم می‌آید»؟

او را باید دوباره بشناسیم؛ فراتر از آن چهرۀ صرفا ناصح که در کتاب‌های درسی ترسیم شده و میان او و بچه‌های ما فاصله انداخته و چه بسا بسیاری ندانند از بسیاری از شاعران دیگر زمینی‌تر و اجتماعی‌تر بوده است. هم او که سروده:

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

شعری که به باور بسیاری در صدر ده‌ها و شاید صدها هزار شعر مشهور پارسی بنشیند و کیست که بتواند ادعا کند زیباتر از آن می‌تواند بسراید و سراغ داشته باشد؟

جالب اینکه اول اردیبهشت سالروز درگذشت محمد اقبال لاهوری (شاعر و سیاست‌مدار پارسی‌گوی پاکستانی)، ملک‌الشعرای بهار (شاعر و سیاست‌مدار نام‌دار) و سهراب سپهری (شاعر و نقاش هم‌روزگار) نیز هست و هر سه - اقبال و بهار و سپهری - به زبانی شعر گفته و سروده‌اند که سعدی در برافراشتن بنای آن نقشی هم‌سنگ فردوسی داشته است.

سعدی، مهم است و به کار امروزمان هم می‌آید و اول اردیبهشت می‌توان و باید از او یاد کرد. چرا؟

۱. چون غالب شاعران ما عزلت‌نشین بودند و بیشتر در انزوا روزگار می‌گذراندند. سعدی اما بسیار اجتماعی بود. حتی اگر همۀ حکایت‌های او از سفرها و دیده‌ها و شنیده‌ها را واقعی ندانیم باز هم او بی‌گمان جهان‌گرد‌ترین و دنیا‌دیده‌ترین سخن‌دان و شاعر ایرانی است.

در روزگار ما تنها سهراب سپهری زیاد سفر می‌رفت اما بیشتر برای نمایشگاه‌های نقاشی و در عالم شعر. خلوت‌نشین بود و سفرهای بیرونی او جلوۀ چندانی در شعر او نداشت. حال آنکه سعدی، دیده و نادیده را به شعر درآورده است.

خود می‌گوید:

در اقصای عالم بگشتم بسی

به سر بردم ایام با هر کسی

تمتع به هر گوشه‌ای یافتم

ز هر خرمنی خوشه‌ای یافتم

تمام هنر سعدی همین است: از هر خرمن، خوشه‌ای یافتن و عرضه‌کردن. نه مانند بسیاری دیگر یک خوشه یافته باشی و به مثابۀ خرمنی عرضه کنی که واقعیت، هزارپاره است و هر پاره نزد کسی است و باید گشت و باید دید.

۲. سعدی شاعر عشق است و عاشقی. عاشقانه‌های او نه عارفانه‌های سخت‌خوان است و نه اروتیک می‌شود. او عشق را در زمین می‌جوید اگرچه از خط و ربط عارفان جدا نیست و در پی کمال است. اما به کار امروز هم می‌آید:

هر کسی را نام معشوقی که هست

می‌برد، معشوق ما را نام نیست

سرو را با جمله زیبایی که هست

پیش اندام تو هیچ اندام نیست

سرو، نماد شیراز است و سعدی شیرازی بارها از «سرو» یاد کرده و انگار تنها سخن نمی‌گوید بلکه تابلوی زیبایی از سرو هم اهدا می‌کند.

۳. نثر سعدی در زبان پارسی زبان معیار است. یعنی می‌توان به او استناد کرد و از این روست که وقتی از تعبیر «اولی‌تر» استفاده می‌کند ما نیز می‌توانیم. چون «اولی‌تر» را پارسی می‌داند.

بخشی از مشکل کتاب‌ناخوانی مردم ما به خاطر پارسی‌ندانی شماری از کسانی است که مدعی‌اند کتاب می‌نویسند یا شماری از مترجمان که زبان بیگانه می‌دانند اما از عهدۀ خواندن و نوشتن پارسی به نیکی برنمی‌آیند. اینان اگر سعدی بخوانند هم به سود خودشان است و هم مخاطبان.

۴. سعدی به نسبت سه ستون دیگر کاخ هزار سالۀ شعر پارسی، مظلوم است. چون متهم به محافظه‌کاری و کنار آمدن با قدرت می‌شود و سیمایی که از او در مدرسه‌ها و رسانۀ عبوس و ذوق‌کش رسمی ترسیم می‌کنند شاد و سرخوشانه نیست.

فردوسی با شاهنامه بسیار قدر می‌بیند و مولانا با مثنوی و غزلیات همه جا شناخته شده است و حافظ آنقدر در دل و ذهن و زبان هر ایرانی و پارسی‌گوی جا خوش کرده که گزندی نمی‌بیند. سعدی را اما هنوز درست نمی‌شناسیم با اینکه مدام اسم کتاب‌های او را از بچه‌ها می‌پرسیم و خیال می‌کنیم می‌شناسیم.

۵. سعدی، شاعر «مصلحت» است و در روزگاری که میان عرف و شرع، گاه منازعه‌ها درمی‌گیرد و به مصلحت، نیازمان می‌افتد و دو سه سالی است که خود «مصلحت» گرفتار اغراض سیاسی شده، آمو‌زه‌های سعدی کهنه نمی‌شود: «‌با خصم قوی در نپیچد و بر ضعیف جور نکند که پنجه با غالب افکندن نه مصلحت است و دست بر ضعیفان برپیچیدن نه مصلحت.»

یا این سخن: «تا دفع مضرت دشمن، به نعمت، توان کرد، خصومت، روا نباشد که خون از مال، شریف‌تر است و عرب گوید: السیف، آخر الحیل. یعنی مصاف، وقتی روا باشد که تدبیر دیگر نماند. به هزیمت، پشت دادن به که با شمشیر مشت زدن.»

سعدی، شاعر اعتدال و میانه‌روی است و از این‌رو در هنگامۀ گفتارهای رادیکال توجه به او کم می‌شود و هر گاه نسیم میانه‌روی می‌وزد یا باید بوزد به سعدی بیشتر نیاز می‌افتد.

۶. سخن سعدی آرامش‌بخش است. خاصه اینکه بدانیم او در پرآشوب‌ترین روزگار تاریخ ایران که همۀ روزنه‌های امید بسته شده بود، می‌زیسته است. در عصر یورش و چیرگی مغولان.

۷. قرن‌ها قبل از آنکه انسان غربی سراغ انسان‌گرایی‌ و اومانیسم برود، سعدی از «آدمیت» گفته است:

تن آدمی شریف است به جان آدمیت

نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

از بنی‌آدم و آدمیت گفتن همان نگاه به بشر بما هو بشر و فارغ از مسلک و ایدئولوژی است که در آن روزگار کیمیا بوده است اما سعدی از آدم و آدمیت می‌گوید.

۸. سعدی‌ستایی اما نباید ما را به تصورات نادرست سوق دهد. بر سردر سازمان ملل، شعر مشهور سعدی (بنی‌آدم اعضای یک پیکرند) را نصب نکرده‌اند و خدا پدر جواد ظریف را بیامرزد که در دوران نمایندگی در سازمان ملل، یک تابلوفرش با این نوشته را در یکی از راهروها آویخت تا خیلی هم توی ذوق کسانی نخورد که در سازمان ملل دنبال شعر سعدی می‌گردند.

اهمیت سعدی اما به این نیست که شعر او بر سردر سازمان ملل هست یا نیست. به این است که روح اندیشه ایرانی را در طول قرون بازمی‌تاباند. هر چند برخی آموزه‌ها به ظاهر با دنیای مدرن سازگار نباشد اما با باور ایرانی سازگار است ولو انکار کنیم: «‌دروغ مصلحت‌آمیز به از راستی فتنه‌انگیز» یا «عاقبت، گرگ‌زاده گرگ شود / گرچه با آدمی بزرگ شود».

۹. شعر سعدی هنوز تازه است و کاربردی:

به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار

که بر و بحر فراخ است و آدمی بسیار

و در ادامه:

چه لازم است یکی شادمان و من غمگین

یکی به خواب و من اندر خیال وی بیدار؟

یعنی طرف رفته و عین خیالش نیست و دارد از زندگی لذت می‌برد، آن وقت تو داری غصه می‌خوری و زانوی غم بغل گرفته‌ای؟!

دوست روان‌شناسی دارم که می‌گوید برای مراجعانی که از شکست عشقی دچار افسردگی شده یا روز و شب را با یاد محبوب یا محبوبۀ رفته و به قول خودشان بی‌وفا سر می‌کنند، همین اشعار سعدی را می‌خوانم تا به خود بیایند و خیال نکنند دنیا تمام شده است.

همین بیت شاید خیلی‌ها را از افسردگی و شاید خودکشی نجات دهد چون واقعا «بر» و «بحر» فراخ است و «آدمی بسیار». یعنی قحطی که نیامده و همان یک نفر که بخت تو نبوده است. عزا نگیر، شاد باش و همین، روحیۀ «خوش باشی» را به جامعه تزریق می‌کند منتها خیلی‌ها خیال می‌کنند سعدی واعظ بوده است.

۱۰. سعدی روی سکه «سازش» در زندگی را به ما می‌نمایاند. خود سیاست، مگر دو رو ندارد؟ ستیز و سازش؟ سعدی، روح «خیزران» ی و اهل انعطاف - یا محکوم به انعطاف - جامعۀ ایرانی است. خیزران در برابر توفان، نمی‌شکند. خم می‌شود تا توفان بگذرد. این خم‌شدن، کرنش و تسلیم نیست. ماندگاری است و کوتاه آمدن و دوباره سر برافراشتن.

چو روزگار نسازد، ستیزه نتوان برد

ضرورت است که با روزگار درسازی

این «درساختن»، تسلیم نیست. قبول واقعیت‌هاست.

به تعبیر دکتر داریوش شایگان در «پنج اقلیم حضور»: «نظام اخلاقی سعدی، دو هدف را دنبال می‌کند. یکی اینکه انسان را چنان بپرورد که از معضلات و مصایب روزگار در امان و از قدرت‌های حاکم مصون بدارد و دوم پنجره‌ای بگشاید به عشق و عوالم غیب.»

روح معنویت ایرانی در ادبیات، جلوه می‌کند و همه‌کس فهم‌تر از همه سخن سعدی است. شوخی نیست که مدرن‌ترین هنرمند دوران ما - عباس کیارستمی - که کتاب خود را با این جمله «آرتور رمبو» شروع می‌کند که «باید مطلقا مدرن بود»، می‌رود سراغ سعدی و این شاعر درگذشته در ۷۰۰ سال قبل را مدرن می‌داند و مصراع‌هایی را انتخاب کرده که تحت‌الشعاع اشعار دیگر قرار داشته و شکوهشان کمتر دیده شده است یا در یک قاب مستقل به تصویر کشیده نشده‌اند:

- همه از دست غیر ناله کنند، سعدی از دست خویش، فریاد.

یا همین یکی برای آرامش‌بخشی کافی است:

سعدی شوریده! بی‌قرار، چرایی؟

در پی چیزی که برقرار نماند؟

اگر این نظام آموزشی دوست دارد سیمای یک ناصح خسته‌کننده و ملال‌آور را از سعدی شاد و پرشور تصویر کند، بر ماست که تن ندهیم و سعدی راستین را بشناسیم و آنقدر بخوانیم تا ملکۀ ذهنمان شود.

تو را به خدا بگویید در کدام رمان و کدام شعر جمله‌ای به این مدرنی خوانده‌اید: «چنان موافق طبع منی و در دل من، نشسته‌ای که گمان می‌برم در آغوشی.»

در روزگار عسرت‌ها و نومیدی‌ها کدام امید فراتر از سخن سعدی که «دفع غم دل، نمی‌توان کرد، الا به امید شادمانی».

اول اردیبهشت، روز سعدی گرامی و یاد سهراب و اقبال و بهار نیز که به زبانی سخن‌های نغز و شیرین ساختند که سعدی (‌و مقدم بر او فردوسی) برافراختند و پرداختند.

خواندن خبر در سایت منبع

اول اردیبهشت، روز بزرگداشت سعدی شیرازی

مهرخبرگزاری مهر
اول اردیبهشت، روز بزرگداشت سعدی شیرازی
ˈمشرف الدین مصلح بن عبدالله سعدی شیرازیˈ مشهور به ˈشیخ سعدیˈ یکی از بزرگترین شعرای فارسی گوی ایران و سخنوران جهان است که همچون ستاره ای در آسمان ادبیات کشورمان می درخشد.

سعدی را در قرن هفتم حبس نکنیم

ایمناخبرگزاری ایمنا
سعدی را در قرن هفتم حبس نکنیم
«سعدی شاعر قرن هفتم است و مهمترین آثار او بوستان و گلستان است» چه فرقی می‌کند سعدی شاعر کدام قرن است؟ چه فرقی می‌کند قرن هفتم به دنیا آمده و زیسته است یا هشت یا ده؟ مگر سعدی اندیشمندی است که بشود او را در حصار زمان محدود کرد؟ اما آنچه در خاطر جوانان ما از سعدی مانده است، همین دو جمله است.

به گزارش ایمنا، نسل جدید دیگر با حافظ و سعدی و فردوسی و …. زندگی نمی‌کند و از این بزرگان تنها اینکه شاعر کدام قرنند یا یکی دو اثر به نام آن‌ها را به خاطر دارد. از نگاه او سعدی و حافظ و مولانا و … شاعر شعرهای سختی هستند که مجبور است در دوران تحصیل معنی شعرهایشان را حفظ کند و یاد بگیرد کدام کلمه با کدام کلمه قرابت معنایی دارد و نوع استعاره‌ها و تشبیه را تشخیص دهد.

کمتر جوانی است که لذت تصویر سازی یک شعر سعدی یا حافظ را درک کرده باشد و بتواند درباره جهان بینی و نگاه این شاعران به دنیا صحبت کندیا با آنها انسی داشته باشد.

جوان منتقد امروز چیزی از نقد اجتماعی و سیاسی سعدی نمی‌داند؛ و نمی‌داند که سعدی در داستان‌هایش در گلستان و اشعارش در بوستان به نقد گفتارها و کردارهای می‌پردازد که او هم در عصر حاضر از آنها گلایه مند است، تیغ تیز نقد سعدی حاکم و عام مردم نمی‌شناسد و قهرمانی که او بدنبالش است تا کلامش را با دیگران به اشتراک بگذارد، سعدی است، نیازی نیست تا گلایه‌هایش را در قالب نام پرفسور فلان و دکتر بهمان وکوروش و داریوش عرضه کند که سعدی برای بیشتر دردها و گلایه‌هایش جمله‌ای نغز یا نظمی قابل فهم عموم دارد.

جوان امروز نمی‌داند که سعدی شاعر عشق و زندگی است «سلسله موی دوست حلقه دام بلاست/ هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست» و می‌تواند مونس خلوتش باشد.

سعدی جایگاهی ویژه‌ در فرهنگ عمومی داشته است به گونه‌ای که گلستانش در کنار قرآن در مکتب‌خانه‌ها تدریس می‌شد و بیش از ۷۰ اثر به سیاق گلستان نوشته شده است. شعر سعدی نه تنها بر فارسی زبان که بر دیگر ملل نیز تأثیر گذاشته است.

ارنست رنان زبان شناس، مورخ و نویسنده فرانسوی درباره سعدی می‌گوید: «سعدی واقعا یکی از نویسندگان ماست. ذوق سلیم و تزلزل ناپذیر او، لطف و جذبه‌ای که به روایاتش روح و جان می‌بخشد، لحن طنز آمیز و پر عطوفت او که با آن معایب و مفاسد بشری را گوشزد می‌کند این همه اوصاف که در نویسندگان شرقی به ندرت جمع می‌آید او را در نظر ما عزیز می‌دارد.»

ابن بطوطه در سفرنامه خود که در قرن هشتم به نگارش درآورده است به شعری (تا دل به مهرت داده‌ام در بحر فکر افتاده‌‏ام/چون در نماز استاده‌‏ام گویی به محراب اندری) از سعدی اشاره می‌کند که خنیاگران چینی در قایق آن را ناقص می‌خوانند.

لازار کارنو (۱۷۵۳ تا ۱۸۲۳ م) به سعدی عشق می‌ورزید آنچنان که نام فرزند و نوه‌اش را سعدی گذاشت.

اما چرا سعدی با این اوصاف در میان نسل جوان جایگاهی که باید داشته باشد را ندارد؟ بخشی از آن مربوط به در دوران تجدد گرایی در ایران است که هجمه به این شاعر و متفکر آغاز شد و کسانی چون میرزا فتحعلی آخوندزاده، میرزا آقاخان کرمانی، احمد شاملو، نصرت رحمانی، اسماعیل خویی و …. دوران سعدی را تمام شده دانستند و این سر آغازی بود بر افول سعدی در بین مردم که تجدد را در کنار گذاشتن امثال سعدی می‌دانستند؛ در حالی برای ساخت بنایی جدید لزومی بر خراب کردن بنا رفیع گذشته نیست و سعدی، حافظ، فردوسی مولانا و … مانعی بر مدرن شدن ایران نیستند.

مشکل آنجاست که این اندیشمندان را در محدوده قرن‌هایشان زندانی کرده‌ایم و فراموش کرده‌ایم که رمز ماندگاری این شاعران فرا زمانی و مکانی بودن آنهاست و انسان با ویژگی‌هایش و رذایل و فضایلش از دوران باستان تا کنون فرقی نکرده است و تنها زندگی او با تکنولوژی آسوده‌تر شده و برخی رذایل و فضایلش از قرنی به قرن دیگر کمرنگ‌تر و یا پررنگ‌تر شده است و نمی‌توان اندیشمندانی را که به ماهیت وجودی انسان و دغدغه‌هایش پرداخته‌اند، کنار گذاشت زیرا صدای آنها صدای است که در دهکده جهانی شنیده و درک می‌شود و کنار گذاشتن آنها اتلاف سرمایه در دنیای مدرن است. البته این نکته را نیز باید گفت که این به معنای قهرمان سازی، عدم نقد اندیشه و مسلک و پیروی بی چون و چرای این بزرگان نیست.

به نظر می‌رسد مشکل دوم در عدم استقبال جوان از آثار بزرگان ادبیات از جمله سعدی، سیستم آموزشی است که ادبیات را به درس ملال آوری تبدیل کرده است که به جای نشاط، باعث خستگی می‌شود. ادبیات یک علم است اما علمی که اگر جای دل در آن خالی شود؛ حلاوتش را از دست می‌دهد. ادبیات را می‌شود حفظ کرد اما قبلش باید فهمید، درک و حس کرد.

آموزش ادبیات، انداختن نوجوان در ورطه شعری سرشار از آرایه‌های ادبی و لغات سخت و مفاهیم پیچیده نیست، هنر آموزش ادبیات علاقه مند کردن و بهره بردن از ادبیات است که می‌تواند برای زندگی آرامش بخش و مفید باشد. اما متاسفانه در تدوین کتاب‌های درسی این نگاه مورد نظر نبوده است و کتاب‌ها بیشتر کنکوری تدوین شده است.

نیاز است کتاب‌های ادبیات بر پایه کاربردی کردن ادبیات برای زندگی ایجاد انس و الفت با نوجوانان تدوین شود و شاعران در محدوده قرنهایشان و نام آثارشان اسیر نشوند تا وقتی یک جوان ایرانی می‌خواهد از سعدی بگوید این جمله را تکرار نکند «سعدی شاعر قرن هفتم است و مهمترین آثار او بوستان و گلستان است.»

امروز یکم اردیبهشت روز بزرگداشت سعدی است. شاعری که فقط شاعر قرن هفتم نبود بلکه شاعر دیروز و امروز است. شاعری که می‌توانیم با او به دهکده جهانی برویم. شاعری که صدایش را بسیاری در دنیا شنیده‌اند و شیفته‌اش شده‌اند و ما این شیفتگی را فراموش کرده‌ایم؛ باید یکبار دیگر خوب گوش کنیم، صدای سعدی نوایی خوش دارد «سعدیا خوشتر از حدیث تو نیست/ تحفه روزگار اهل شناخت»؛ «آفرین بر زبان شیرینت/کائن همه شور در جهان انداخت»

یادداشت از: لیلا شکوه فر، کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی

خواندن خبر در سایت منبع

سعدیه در روز سعدی

ایسناخبرگزاری ایسنا
سعدیه در روز سعدی
یکم اردیبهشت در تقویم ایران روز سعدی نامگذاری شده است. شاعر و نویسنده پر آوازه قرن هفتم ایران که به حق او را استاد سخن می‌دانند. با این حال سعدی شیرازی به اندازه آوازه‌اش، در شهر زادگاهش شیراز مورد لطف قرار نگرفته است. برگزاری بزرگداشت برای نام آوری همچون سعدی، در حد یک روز و دو روز و تکرار کلمات زیبا در توصیف جایگاهی که تثبیت شده و ماناست، کفایت بزرگداشت او نیست و با گذری بر محله سعدیه و نگاهی به وضعیت آرامگاه و حاشیه آن، به راحتی می‌توان میزان اهمیت سعدی و سعدیه را در نگاه مسئولان دید. در شیراز آنقدر که بستنی سعدی و شهرک سعدی و مشکلات ساکنان این شهرک، در نگاه و کلام مردمان جا خوش کرده، جایگاه سعدی و مکتب انسان ساز او، نهادینه نشده است. شاید تنها المان درخوری که از این شاعر و نویسنده پرآوازه در شیراز وجود دارد، مجسمه‌ای مربوط به پنج دهه‌ی قبل است؛ المانی که حتی محیط اطرافش را متناسب با شایستگی‌های سعدی مزین نکرده‌اند. سعدی را در شیراز بیشتر در سخنوری بزرگ داشته‌ایم و تنها یک روز را به او اختصاص داده‌ایم، حال آنکه سعدی، یک مکتب است؛ مجموعه سعدیه، باید بالاتر از یک آرامگاه برای فاتحه خوانی و گذری برای چشیدن بستنی باشد؛ مجموعه سعدیه به حتم نیازمند بازنگری و تأملی خردمندانه است.
سعدیه در روز سعدی - 0سعدیه در روز سعدی - 1سعدیه در روز سعدی - 2سعدیه در روز سعدی - 3سعدیه در روز سعدی - 4سعدیه در روز سعدی - 5سعدیه در روز سعدی - 6سعدیه در روز سعدی - 7سعدیه در روز سعدی - 8سعدیه در روز سعدی - 9سعدیه در روز سعدی - 10سعدیه در روز سعدی - 11سعدیه در روز سعدی - 12سعدیه در روز سعدی - 13سعدیه در روز سعدی - 14سعدیه در روز سعدی - 15سعدیه در روز سعدی - 16سعدیه در روز سعدی - 17

یکم اردیبهشت در تقویم ایران روز سعدی نامگذاری شده است. شاعر و نویسنده پر آوازه قرن هفتم ایران که به حق او را استاد سخن می‌دانند. با این حال سعدی شیرازی به اندازه آوازه‌اش، در شهر زادگاهش شیراز مورد لطف قرار نگرفته است. برگزاری بزرگداشت برای نام آوری همچون سعدی، در حد یک روز و دو روز و تکرار کلمات زیبا در توصیف جایگاهی که تثبیت شده و ماناست، کفایت بزرگداشت او نیست و با گذری بر محله سعدیه و نگاهی به وضعیت آرامگاه و حاشیه آن، به راحتی می‌توان میزان اهمیت سعدی و سعدیه را در نگاه مسئولان دید. در شیراز آنقدر که بستنی سعدی و شهرک سعدی و مشکلات ساکنان این شهرک، در نگاه و کلام مردمان جا خوش کرده، جایگاه سعدی و مکتب انسان ساز او، نهادینه نشده است. شاید تنها المان درخوری که از این شاعر و نویسنده پرآوازه در شیراز وجود دارد، مجسمه‌ای مربوط به پنج دهه‌ی قبل است؛ المانی که حتی محیط اطرافش را متناسب با شایستگی‌های سعدی مزین نکرده‌اند. سعدی را در شیراز بیشتر در سخنوری بزرگ داشته‌ایم و تنها یک روز را به او اختصاص داده‌ایم، حال آنکه سعدی، یک مکتب است؛ مجموعه سعدیه، باید بالاتر از یک آرامگاه برای فاتحه خوانی و گذری برای چشیدن بستنی باشد؛ مجموعه سعدیه به حتم نیازمند بازنگری و تأملی خردمندانه است.

خواندن خبر در سایت منبع

استوری وزیر ارتباطات به مناسبت روز سعدی

برترین‌هاخبرگزاری برترین‌ها
استوری وزیر ارتباطات به مناسبت روز سعدی
وزیر ارتباطات به مناسبت اول اردیبهشت روز گرامیداشت سعدی استوری زیر را در صفحه شخصی خود منتشر کرد.

برترین‌ها: وزیر ارتباطات به مناسبت اول اردیبهشت روز گرامیداشت سعدی استوری زیر را در صفحه شخصی خود منتشر کرد.

استوری وزیر ارتباطات به مناسبت روز سعدی - 2

خواندن خبر در سایت منبع

نظرها

در ادامه بخوانید

فیلم | خاطره همایون شجریان از موتورسواری با علیرضا قربانی

همشهریهمشهری1 روز قبل

چرا مداحان، بازیگران و ورزشکاران فکر می‌کنند تافته جدا بافته هستند؟

عصر ایرانعصر ایران1 روز قبل
حرف زدن در مورد اقتصاد، سیاست، فرهنگ و مسائل اجتماعی را به اهالی فن بسپاریم تا حداقل مردمانی که پای تلویزیون نشسته‌اند، حرف‌های خوب و درست بشنوند. درد دل از کسانی که به نام دین و امام حسین، به آلاف و الوف خود می‌رسند. کسانی که آنقدر جدی گرفته شده‌اند که فکر می‌کنند علامه دهر هستند. ما با بازیگران، خوانندگان و ورزشکاران هم همین رفتار را داشتیم. از بازیگر در مورد نقشی که بازی کرده است و از ورزشکار در مورد جامی که گرفته است.

ریشه یابی ضربات بر پیکره اسلام به دست اسلام نماها

صدا و سیماصدا و سیما22 ساعت قبل
برنامه گفتگوی ویژه اخبار قرآنی فردا با موضوع «ریشه یابی ضربات بر پیکره اسلام به دست اسلام نماها» روی آنتن می‌رود. ریشه یابی ضربات بر پیکره اسلام به دست اسلام نماهاریشه یابی ضربات بر پیکره اسلام به دست اسلام نماهابه گزارش خبرگزاری صدا و سیما، برنامه گفتگوی ویژه اخبار قرآنی جمعه ۲۴ آبان از شبکه قرآن پخش می‌شود. در این برنامه محمدحسن قدیری ابیانه کارشناس عالی مسائل راهبردی به موضوع «ریشه یابی ضربات بر پیکره اسلام به دست اسلام نماها» می‌پردازد.
صدا و سیماصدا و سیما2 ساعت قبل
به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، حجت الاسلام سید محمد حسن حکیم دبیر گروه فقه حقوق پژوهشکده علوم و معارف حدیث با اشاره به جایگاه سنت در کنار قرآن در شریعت و احکام به عنوان مصادر مورد اتفاق جمیع مسلمین افزود: سنت نبی مکرم و اثبات راه‌های صحیح رسیدن به آن همواره موضوع پژوهش و نگارش‌های دانشی در تمامی مذاهب اسلامی بوده و هست، اما این تلاش‌ها معمولا در هر مذهب مبتنی بر مبانی خود و با اتکای به رجال مورد وثوق و معترف در مذهب و از راه‌های شناخته شده در مذهب و منابع درون مذهبی صورت پذیرفته است. وی ادامه داد: همین تلاش هاست که پایداری سنت را تا به امروز رقم زده و ما در مقام تنقیص این تلاش‌ها نیستیم بلکه در موسوعه احادیث فقهیه نگاه جامع در بهره گیری از داشته‌های تمام مذاهب را مبتنی بر همین تلاش‌ها و با اتکای جدی بدان‌ها پی ریخته‌ایم. حجت الاسلام حکیم درباره ویژگی‌های این جمع نگاری گفت: افزایش گستره و فراوانی متون گزارشگر سنت، تبیین فضای صدور روایات با التفات به تناظر متون که فهم لایه‌های عمیق‌تری از سنت را تمهید می‌کند، نمایاندن حجم عظیم اشتراک گزارش‌ها که با التفات به تفاوت‌های مذاهب در منابع و مبانی و حساسیت‌های مذهبی ما را به مسلمات سنت رهنمون می‌شود و شبهات مسترقین را دفع می‌کند، ایجاد عرصه و بستر واحد که هم اندیشی فقیهان را تسهیل نموده و تأثیر جدی در نزدیک‌تر شدن افق‌های اندیشه‌ای و عملی دارد. گفتنی است این اثر حاصل تلاش گروه فقه و حقوق پژوهشکده علوم و معارف حدیث است که از مجموعه آن کتاب الطهاره در ۳ مجلد تاکنون توسط شورای برنامه ریزی مدارس اهل سنت به چاپ رسیده است. این کتاب در مراسم افتتاحیه کنفرانس وحدت، رونمایی شد.
الفالف1 روز قبل
مسأله این نیست که آیا تک همسری بهتر است یا چندهمسری. در اینکه تک همسری بهتر است تردیدی نیست. تک همسری یعنی اختصاص خانوادگی، یعنی اینکه جسم و روح هر یک از زوجین از آن یکدیگر باشد. آن دو راهی که بشر بر سر آن قرار گرفته این نیست که از میان تک همسری و چندهمسری کدامیک را انتخاب کند. تک همسری مطلق که شامل تمام خانواده‌ها بشود افسانه‌ای بیش نیست.

اخبار بیشتر